η "φίλη" μου η ζωή (life)

Έβαλε μου η ζωή ένα άλυσο στο λαιμό τζαι τραβά με όπου θέλει. Συνέχεια βουρά με μανία. Πιο γλήορα, πιο γλήορα...Τραβά με μες τον κόσμο τον μαυρόασπρο τζαι την ομίχλη, μες τους καπνούς τζαι στες λάντες. Εδέχτηκα να με έσιει με το έτσι θέλω με μιά θηλιά, τζαι όποτε κάμνω να σταματήσω, όποτε τρίφω τες φτέρνες μου μες τες λάσπες τζαι τον άσφαλτο για να σταματήσω την κλεψύδρα του χρόνου, να με τραβά τζαι να μου σφίγγει τον τσάρουκα, να μου κόφκει την αναπνοή μέχρι να μελανιάσω, να μου αφήνει αιματώματα με τα δακτυλίθκια της στο σώμα.

Μερικές φορές γινούμαστε τζαι «φίλοι», όπως βουρά μπροστά τζαι τραβά με, πάω τζαι βουρώ δίπλα της, τζαι χαλαρώνει για λίο η θηλιά. Νομίζει πως την εδέχτηκα, πως εδέχτηκα τον ρυθμό της τον έξαλλο τζαι την χαλασμένη της πυξίδα τζαι γυρίζει να μου χαμογελάσει, να με ενθαρρύνει.

Κάμνει λάθος όμως. Είμαι δίπλα της για να καταφέρω έστω τζαι μια φορά, να χαλαρώσω τον άλυσο για να με φτάνει να την πιάσω που το λαιμό, να την τραβήσω, να καρφώσω τα νύσια μου στα μάθκια της. Να την κάμω να πονέσει, να φκάλει κραυγή απελπισίας τζαι πόνου, να λυώσει σαν το τζερί η φάτσα της η απρόσωπη τζαι η γερασμένη.

Μια φορά μόνο θέλω, μια ευκαιρία τζαι εν ναν χαμένη που σιέρι, ξέρω το. Έκαμα το καλά το σχέδιο μου, εν έτοιμο. Όσο παράδοξη τζαι ακαταλαβήστηκη προσπαθεί να το παίξει, εγώ είμαι δέκα φορές παραπάνω. Εν να σε ξεγελάσω μια μέρα, ακούεις;

Τράβα με όπου θέλεις τωρά, κάμε με να νιώσω την αθλιότητα τζαι τη μιζέρια που μου έταξες εδώ τζαι χρόνια, δως μου να πιώ τζ’ άλλο που το μολυσμένο σου νερό, αντέχω το. Τόσο τζαιρό μαζί σου, να με θρέφεις με τα σκατά τζαι τες αρρώστιες σου, έκαμες μου γερά αντισώματα. Αντέχω τα ούλλα πιον. Αλλά να ξέρεις, φίλος σου ποττέ εν να θα γίνω. Για που εν να σε έχω εγώ διμμένη που το λαιμό, για εν να με έσιεις εσύ.

Προς το παρόν, φτύνω σου σαν είσαι γυρισμένη που την άλλη τζαι εν με θωρείς, χαμογελώ για λίο που τα θωρώ να τρέχουν πας τα μαύρα σου τα ρούχα τζαι πιάνω δύναμη.

Διάλογος με τον αδέρφιν

Τόσο ακαταλαβήστικο αλλά γεμάτο νόημα.

Ρητορεύουν τα μωρά, σε ένα κόσμο που άμα είσαι ρόκολος ακούει σε για να γελά, μετά στα δέκα σου εν σου διά σημασία, τζαι μετά τα είκοσι σου απλά στουπώνει τ΄αυτιά του σαν τους ναύτες του Οδυσσέα τζαι οδηγούν σε με σιουρκάν στες σειρήνες του σύχρονου κενού κόσμου που περιμένουν με το βελόνι τζαι την κλωστή να σου το βουλλώσουν μιαν τζαι καλή.

Το καλό εν ότι ανοίουν σου το στο τέλος για να φκει η ψυσιή σου.

γκρίζο

Δεν υπάρχω σε κανένα χάρτη

Μα ύστερα χάνομαι και ψάχνω μάταια το δρόμο

Θολούρα όταν βλέπεις από μια κλειδαρότρυπα τον κόσμο, από την γωνιά του γκρίζου δωματείου με τα ξερά λουλούδια.

Θέλω να ακούσω τα πιο παράξενα τραγούδια με μια παρέα που δεν μιλά, παραμόνο να κοιτάζει ο καθένας στο δικό του κενό.

Είμαι ο ιστός στην γωνιά του ταβανιού,

Το πόμολο της συρταριέρας,

Το σκίσμα στην κουρτίνα,

Το στεγνό χώμα της γλάστρας.

Η κασέτα με το τραγούδι της ζωής μου που κάθε φορά που την βάζεις να παίξει σου μασά το φτηνό κασετόφωνο τα δυό τελευταία λεπτά.

Το σώμα μου είναι πλέον μισό. Το άλλο μισο, το ατίθασο, με τα δερματοστίγματα και τα σκουλαρίκια, πήρε το δρόμο με μια μηχανή και τρέφεται με παλιωμένα ρόδια. Ο χυμός τους μου βάφει τα χείλη, τρέχει στο λαιμό και μου χαρακώνει την αναπνοή με το βαθυκόκκινο ξυράφι.

Γελούν οι σκιές και μου ψυθιρίζουν: «Άσε τη ζωή να λιώνει, μέσα στα χέρια της σαν χιόνι». Τότε που σε άφηνα μονάχη με τον σκορπιό στα μονοπάτια που χάραξαν τα φίδια, να ρίχνεις κέρματα στο συντριβάνι και να κάνεις μάταιες ευχές κάθε φορά που φυσούσες τα κεριά.

Μια ματιά άσπρη, μια απορία, μια προσευχή:

« Τι είν’ η χαρά, τι είν’ η γαλήνη;

Λένε πως βλέπεις την απάντηση γραμένη στην σελήνη»

Στον J. τζαι στον M.

Εχτές εγνώρισα μια κυρία στα 60 της. Έξερα που πριν ότι είσιε πόνο μέσα της, εφάνηκε στο άσπρο των μαθκιών της.

Είπε μου πολλά για τζείνη, έτσι όριζε η συνέντευξη.

Εδάκρυσα, ετρέχαν τζαι εν εμπορούσα να τα σταματήσω.

Έχασε δκυο γιούς στο πόλεμο που κανένας τους εν εδκιάλεξε, στον πόλεμο του πετρελαίου τζαι της επίδειξης.

Η αδικία εν η καθημερινή πραγματική αλήθκεια του απλού κόσμου.

Εν θα γράψω τίποτε άλλο. Όι πως εν νιώθω πολλά που θέλω να πω, αλλά επειδή εν έχουν καν αξία μπροστά σε τζείνα που εζήσαν τούτοι οι αθρώποι.

Απλά ένα τραγούδι που με συγκινεί πάντα,

Στον J. τζαι στον M. Που εν είδα ποττέ.

schizo

Εν σχιζοφρένια να νιώθεις πως είσαι πολλοί χαρακτήρες μαζί σε ένα σώμα;

Μπορεί ναν τζείνο που σε κάμνει «εσύ».

Εν γαμιέται όμως, εν τζαι να αλλάξεις τωρά τζαι να πάει.

Είσαι ο κατα φαντασία αληθινός, ο απερίσκεπτα λογικός, ο εταιροχρονισμένος σικκιμετζής.

Ο μετανιωμένος θυμωθκιάρης, ο θορυβώδης σιωπηλός.

Ο ράστο-μεταλ-ρεμπετο-ηλεκτρο-τσιλλο-κλασσικο μαγκας της εχτεσινής νύχτας τζαι ο λαιμαργονηστικός πουττόφιλος της μέρας που εν να ήθελες κάποτε να έρτει χωρίς να τρέσιει η μύτη σου γαίμα.

Μεν μου φιλοσοφάς τωρά τζαι να βρίσκεις χαρακτήρισμούς. Έτσι είσαι τζαι δέχτου το πιον, μεν το πολεμάς. Μεν πελλανίσκεις τζαι μεν κολλάς στα διφορούμενα συμπεράσματα που φκάλλεις τες νύχτες πριν τζοιμηθείς.

Ξαπολύθου μες το κόσμο τζαι εν ναν ενδιαφέρον, όπως παλιά.

Αφου σου περνά ρε το ύπουλο καρκασιαλλίκι τζαι το ψεύτικο χαμόγελο των psycho killers.

ανατολή

(κάμνω κλικ πρώτα τζαι μετά δκιαβάζω)

Μπορώ να είμαι πραγματικά ελεύθερος;

Μπορώ να είμαι εγώ, το κάθε κύτταρο του σώματος μου να είναι «εγώ»;

Μπορώ να μεν είμαι απλά δέχτης; Να βρώ τη συχνότητα του κόσμου τζαι να συντονιστώ;

Εν πολλά γλίορη όμως.

Εν χείμαρρος ο κόσμος τζαι γω θέλω τον να εν λίμνη.

Εν βροσιή τζαι γω θέλω τον να εν σταγόνα.

Έκατσα προχτές τζαι είδα την ανατολή στην μεγαλούπολη μου.

Παέι τζαιρός να δω την ανατολή, αλλά πραγματικά να την δω, όι απλά να τύχει να είμαι ξύπνιος.Βασανίζει με τούτη η ώρα της ημέρας, εν πανέμορφη, γεμάτη ελπίδα τζαι ζωντάνια αλλά την ίδια ώρα φακκά σου πας το μέτωπο τζαι θυμίζει σου όσα είπες πως θα έκαμνες εχτές αλλά έπαιξες πελλό.

Πιάνει με τούτο πολλές φορές, να θωρώ το πιο όμορφο πράμα αλλά να του κολλώ τζαι ένα αήπι έτσι απλά για να την σπάζω του εαυτού μου:

I am Jack's Inflamed Sense of Destruction

Αλλά άμα βάλεις τούτο το τραγουδάκι να παίζει 5 λεπτά πριν την ανατολή απλά είσαι ένα με το φως, εν μπορείς πλέον να σκεφτείς αρνητικά, ούτε να πιάννεις το σφυρί του νού σου τζαι να καταστρέφεις την εικόνα.

Δοκιμάστε το. Αλλά έσιει σημασία το 5 λεπτά πρίν. Γιατί τα djembe στο τέλος του τραγουδιού εν να συμπίπτουν ακριβώς με την ανατολή τζαί σε όποια μεγαλούπολη τζαι να είσαι, τούτος ο ήχος ξυπνά μέσα σου τη φύση, την ανοιχτοσύνη, την θερμότητα του σύμπαντος τζαι την ηρεμία.

hit the road

Το καλοτζαίρι έκαμα αποτοξίνωση που το διαδύκτιο. Όι επειδή το εδκιάλεξα συνειδητά, αλλά επειδή έτσι έκατσε.

Στο τελευταίο μου ποστ έγραψα για μια εγχείρηση που θα έκαμνα. Έκαμα την τζαι επίαν ούλλα μια χαρά. Έκατσα στο νοσοκομίο 2 εφτομάδες τζαι μετά είπα να φκώ τζαι να μεν αφήκω το καλοτζαίρι μου να πάει χαμένο.

Επέρασα ωραία, εν που τα λία καλοτζαίρκα που έκαμα πράματα που μάντα έθελα να κάμω τζαι που μου εφκήκαν αυθόρμητα.

Λοιπόν:

Κάμπινγκ στην Πόλη τζαι στον Σταυρό της Ψώκας, πάντα ωραία, με τη γνωστή παρέα, να πιούμε, να «πιούμε» τζαι να πλώθουμε πας τες αιώρες με τες ώρες, να παίζουμε με ό,τι σκατό υπάρχει για juggling.

Ταξίδι στην Κρήτη με ένα τζιπ τζαι τσατίρι που τελικά εκατέληξε σε ελεύθερο κάμπινγκ στη Γαύδο. Το λοιπόν, όποιου του αρέσκει το κάμπινγκ πρέπει να πάει σε τούτο το νησί. Εν υπάρχει! Ειλικρινά εν που τες πιο ωραίες εμπειρίες της ζωής. Ένα σακίδιο ρύζι, φατζιές, αλεύρι τζαι ελίες τζαι κανεί. Νερά που το χρώμα τους εν τόσο εξωπραγματικό που εν το έσιει ούτε το paint του κομπιούτερ. Ησυχία, επιτέλους ΗΣΥΧΙΑ. Κιθάρα, μπαγλαμάς τζαι ρακί. Τζαι στην Κρήτη φρέσκους ντάκους με τες πιο γλυτζιές τομάτες τζαι τυρι, τσαρτέλλες φρέσκες στα κάρβουνα τζαι ούζο. Μυρωδκιά της άγριας ρίγανης τζαι του θυμαρκού

Locomondo τζαι Skazi

Jazz τζαι Blues

Ούζα τζαι καφέ στα «καλά»

New με παλιούς φίλους

Βεράντα τζαι μοχίτο

Παττίχα τζαι χαλλούμι βραστό που το χαρτζί.

Κλέφτικο της τερατσιάς, βαζάνια ωμά σαλάτα που την αυλή της γιαγιάς μου με γλιστιρία τζαι πιπέρκα αψά.

Ταξίδι στα βόρεια, στο κύμα το τεράστιο τζαι μπύρες στην παραλία. Έρωτας της ημέρας, χαμόγελο της νύχτας

Ταξίδι στα νότια. Ούτι τζαι τρίχορδο μπουζούκι στο μπαλκόνι

Σακίδιο τζαι δρόμους ατέλιωτους.

Καλοτζαίρι

Πεθυμιά τζαι επιθυμία.

Εισπνοή της στιγμής τζαι της απεραντοσύνης

Εκπνοή της ανακούφησης τζαι της χαλαρώτητας

ΥΓ. Τελικά επεθύμισα σας ούλλους