που να γυριζω

η "φίλη" μου η ζωή (life)

2011-11-09T16:04:00.000-08:00

Έβαλε μου η ζωή ένα άλυσο στο λαιμό τζαι τραβά με όπου θέλει. Συνέχεια βουρά με μανία. Πιο γλήορα, πιο γλήορα...Τραβά με μες τον κόσμο τον μαυρόασπρο τζαι την ομίχλη, μες τους καπνούς τζαι στες λάντες. Εδέχτηκα να με έσιει με το έτσι θέλω με μιά θηλιά, τζαι όποτε κάμνω να σταματήσω, όποτε τρίφω τες φτέρνες μου μες τες λάσπες τζαι τον άσφαλτο για να σταματήσω την κλεψύδρα του χρόνου, να με τραβά τζαι να μου σφίγγει τον τσάρουκα, να μου κόφκει την αναπνοή μέχρι να μελανιάσω, να μου αφήνει αιματώματα με τα δακτυλίθκια της στο σώμα.

Μερικές φορές γινούμαστε τζαι «φίλοι», όπως βουρά μπροστά τζαι τραβά με, πάω τζαι βουρώ δίπλα της, τζαι χαλαρώνει για λίο η θηλιά. Νομίζει πως την εδέχτηκα, πως εδέχτηκα τον ρυθμό της τον έξαλλο τζαι την χαλασμένη της πυξίδα τζαι γυρίζει να μου χαμογελάσει, να με ενθαρρύνει.

Κάμνει λάθος όμως. Είμαι δίπλα της για να καταφέρω έστω τζαι μια φορά, να χαλαρώσω τον άλυσο για να με φτάνει να την πιάσω που το λαιμό, να την τραβήσω, να καρφώσω τα νύσια μου στα μάθκια της. Να την κάμω να πονέσει, να φκάλει κραυγή απελπισίας τζαι πόνου, να λυώσει σαν το τζερί η φάτσα της η απρόσωπη τζαι η γερασμένη.

Μια φορά μόνο θέλω, μια ευκαιρία τζαι εν ναν χαμένη που σιέρι, ξέρω το. Έκαμα το καλά το σχέδιο μου, εν έτοιμο. Όσο παράδοξη τζαι ακαταλαβήστηκη προσπαθεί να το παίξει, εγώ είμαι δέκα φορές παραπάνω. Εν να σε ξεγελάσω μια μέρα, ακούεις;

Τράβα με όπου θέλεις τωρά, κάμε με να νιώσω την αθλιότητα τζαι τη μιζέρια που μου έταξες εδώ τζαι χρόνια, δως μου να πιώ τζ’ άλλο που το μολυσμένο σου νερό, αντέχω το. Τόσο τζαιρό μαζί σου, να με θρέφεις με τα σκατά τζαι τες αρρώστιες σου, έκαμες μου γερά αντισώματα. Αντέχω τα ούλλα πιον. Αλλά να ξέρεις, φίλος σου ποττέ εν να θα γίνω. Για που εν να σε έχω εγώ διμμένη που το λαιμό, για εν να με έσιεις εσύ.

Προς το παρόν, φτύνω σου σαν είσαι γυρισμένη που την άλλη τζαι εν με θωρείς, χαμογελώ για λίο που τα θωρώ να τρέχουν πας τα μαύρα σου τα ρούχα τζαι πιάνω δύναμη.

Διάλογος με τον αδέρφιν

2011-03-30T11:02:00.000-07:00

Τόσο ακαταλαβήστικο αλλά γεμάτο νόημα.

Ρητορεύουν τα μωρά, σε ένα κόσμο που άμα είσαι ρόκολος ακούει σε για να γελά, μετά στα δέκα σου εν σου διά σημασία, τζαι μετά τα είκοσι σου απλά στουπώνει τ΄αυτιά του σαν τους ναύτες του Οδυσσέα τζαι οδηγούν σε με σιουρκάν στες σειρήνες του σύχρονου κενού κόσμου που περιμένουν με το βελόνι τζαι την κλωστή να σου το βουλλώσουν μιαν τζαι καλή.

Το καλό εν ότι ανοίουν σου το στο τέλος για να φκει η ψυσιή σου.

γκρίζο

2011-02-18T04:20:00.001-08:00

Δεν υπάρχω σε κανένα χάρτη

Μα ύστερα χάνομαι και ψάχνω μάταια το δρόμο

Θολούρα όταν βλέπεις από μια κλειδαρότρυπα τον κόσμο, από την γωνιά του γκρίζου δωματείου με τα ξερά λουλούδια.

Θέλω να ακούσω τα πιο παράξενα τραγούδια με μια παρέα που δεν μιλά, παραμόνο να κοιτάζει ο καθένας στο δικό του κενό.

Είμαι ο ιστός στην γωνιά του ταβανιού,

Το πόμολο της συρταριέρας,

Το σκίσμα στην κουρτίνα,

Το στεγνό χώμα της γλάστρας.

Η κασέτα με το τραγούδι της ζωής μου που κάθε φορά που την βάζεις να παίξει σου μασά το φτηνό κασετόφωνο τα δυό τελευταία λεπτά.

Το σώμα μου είναι πλέον μισό. Το άλλο μισο, το ατίθασο, με τα δερματοστίγματα και τα σκουλαρίκια, πήρε το δρόμο με μια μηχανή και τρέφεται με παλιωμένα ρόδια. Ο χυμός τους μου βάφει τα χείλη, τρέχει στο λαιμό και μου χαρακώνει την αναπνοή με το βαθυκόκκινο ξυράφι.

Γελούν οι σκιές και μου ψυθιρίζουν: «Άσε τη ζωή να λιώνει, μέσα στα χέρια της σαν χιόνι». Τότε που σε άφηνα μονάχη με τον σκορπιό στα μονοπάτια που χάραξαν τα φίδια, να ρίχνεις κέρματα στο συντριβάνι και να κάνεις μάταιες ευχές κάθε φορά που φυσούσες τα κεριά.

Μια ματιά άσπρη, μια απορία, μια προσευχή:

« Τι είν’ η χαρά, τι είν’ η γαλήνη;

Λένε πως βλέπεις την απάντηση γραμένη στην σελήνη»

Στον J. τζαι στον M.

2010-10-30T06:48:00.000-07:00

Εχτές εγνώρισα μια κυρία στα 60 της. Έξερα που πριν ότι είσιε πόνο μέσα της, εφάνηκε στο άσπρο των μαθκιών της.

Είπε μου πολλά για τζείνη, έτσι όριζε η συνέντευξη.

Εδάκρυσα, ετρέχαν τζαι εν εμπορούσα να τα σταματήσω.

Έχασε δκυο γιούς στο πόλεμο που κανένας τους εν εδκιάλεξε, στον πόλεμο του πετρελαίου τζαι της επίδειξης.

Η αδικία εν η καθημερινή πραγματική αλήθκεια του απλού κόσμου.

Εν θα γράψω τίποτε άλλο. Όι πως εν νιώθω πολλά που θέλω να πω, αλλά επειδή εν έχουν καν αξία μπροστά σε τζείνα που εζήσαν τούτοι οι αθρώποι.

Απλά ένα τραγούδι που με συγκινεί πάντα,

Στον J. τζαι στον M. Που εν είδα ποττέ.

schizo

2010-10-25T04:10:00.000-07:00

Εν σχιζοφρένια να νιώθεις πως είσαι πολλοί χαρακτήρες μαζί σε ένα σώμα;

Μπορεί ναν τζείνο που σε κάμνει «εσύ».

Εν γαμιέται όμως, εν τζαι να αλλάξεις τωρά τζαι να πάει.

Είσαι ο κατα φαντασία αληθινός, ο απερίσκεπτα λογικός, ο εταιροχρονισμένος σικκιμετζής.

Ο μετανιωμένος θυμωθκιάρης, ο θορυβώδης σιωπηλός.

Ο ράστο-μεταλ-ρεμπετο-ηλεκτρο-τσιλλο-κλασσικο μαγκας της εχτεσινής νύχτας τζαι ο λαιμαργονηστικός πουττόφιλος της μέρας που εν να ήθελες κάποτε να έρτει χωρίς να τρέσιει η μύτη σου γαίμα.

Μεν μου φιλοσοφάς τωρά τζαι να βρίσκεις χαρακτήρισμούς. Έτσι είσαι τζαι δέχτου το πιον, μεν το πολεμάς. Μεν πελλανίσκεις τζαι μεν κολλάς στα διφορούμενα συμπεράσματα που φκάλλεις τες νύχτες πριν τζοιμηθείς.

Ξαπολύθου μες το κόσμο τζαι εν ναν ενδιαφέρον, όπως παλιά.

Αφου σου περνά ρε το ύπουλο καρκασιαλλίκι τζαι το ψεύτικο χαμόγελο των psycho killers.

ανατολή

2010-09-30T05:44:00.000-07:00

(κάμνω κλικ πρώτα τζαι μετά δκιαβάζω)

Μπορώ να είμαι πραγματικά ελεύθερος;

Μπορώ να είμαι εγώ, το κάθε κύτταρο του σώματος μου να είναι «εγώ»;

Μπορώ να μεν είμαι απλά δέχτης; Να βρώ τη συχνότητα του κόσμου τζαι να συντονιστώ;

Εν πολλά γλίορη όμως.

Εν χείμαρρος ο κόσμος τζαι γω θέλω τον να εν λίμνη.

Εν βροσιή τζαι γω θέλω τον να εν σταγόνα.

Έκατσα προχτές τζαι είδα την ανατολή στην μεγαλούπολη μου.

Παέι τζαιρός να δω την ανατολή, αλλά πραγματικά να την δω, όι απλά να τύχει να είμαι ξύπνιος.Βασανίζει με τούτη η ώρα της ημέρας, εν πανέμορφη, γεμάτη ελπίδα τζαι ζωντάνια αλλά την ίδια ώρα φακκά σου πας το μέτωπο τζαι θυμίζει σου όσα είπες πως θα έκαμνες εχτές αλλά έπαιξες πελλό.

Πιάνει με τούτο πολλές φορές, να θωρώ το πιο όμορφο πράμα αλλά να του κολλώ τζαι ένα αήπι έτσι απλά για να την σπάζω του εαυτού μου:

I am Jack's Inflamed Sense of Destruction

Αλλά άμα βάλεις τούτο το τραγουδάκι να παίζει 5 λεπτά πριν την ανατολή απλά είσαι ένα με το φως, εν μπορείς πλέον να σκεφτείς αρνητικά, ούτε να πιάννεις το σφυρί του νού σου τζαι να καταστρέφεις την εικόνα.

Δοκιμάστε το. Αλλά έσιει σημασία το 5 λεπτά πρίν. Γιατί τα djembe στο τέλος του τραγουδιού εν να συμπίπτουν ακριβώς με την ανατολή τζαί σε όποια μεγαλούπολη τζαι να είσαι, τούτος ο ήχος ξυπνά μέσα σου τη φύση, την ανοιχτοσύνη, την θερμότητα του σύμπαντος τζαι την ηρεμία.

hit the road

2010-09-13T05:47:00.000-07:00

Το καλοτζαίρι έκαμα αποτοξίνωση που το διαδύκτιο. Όι επειδή το εδκιάλεξα συνειδητά, αλλά επειδή έτσι έκατσε.

Στο τελευταίο μου ποστ έγραψα για μια εγχείρηση που θα έκαμνα. Έκαμα την τζαι επίαν ούλλα μια χαρά. Έκατσα στο νοσοκομίο 2 εφτομάδες τζαι μετά είπα να φκώ τζαι να μεν αφήκω το καλοτζαίρι μου να πάει χαμένο.

Επέρασα ωραία, εν που τα λία καλοτζαίρκα που έκαμα πράματα που μάντα έθελα να κάμω τζαι που μου εφκήκαν αυθόρμητα.

Λοιπόν:

Κάμπινγκ στην Πόλη τζαι στον Σταυρό της Ψώκας, πάντα ωραία, με τη γνωστή παρέα, να πιούμε, να «πιούμε» τζαι να πλώθουμε πας τες αιώρες με τες ώρες, να παίζουμε με ό,τι σκατό υπάρχει για juggling.

Ταξίδι στην Κρήτη με ένα τζιπ τζαι τσατίρι που τελικά εκατέληξε σε ελεύθερο κάμπινγκ στη Γαύδο. Το λοιπόν, όποιου του αρέσκει το κάμπινγκ πρέπει να πάει σε τούτο το νησί. Εν υπάρχει! Ειλικρινά εν που τες πιο ωραίες εμπειρίες της ζωής. Ένα σακίδιο ρύζι, φατζιές, αλεύρι τζαι ελίες τζαι κανεί. Νερά που το χρώμα τους εν τόσο εξωπραγματικό που εν το έσιει ούτε το paint του κομπιούτερ. Ησυχία, επιτέλους ΗΣΥΧΙΑ. Κιθάρα, μπαγλαμάς τζαι ρακί. Τζαι στην Κρήτη φρέσκους ντάκους με τες πιο γλυτζιές τομάτες τζαι τυρι, τσαρτέλλες φρέσκες στα κάρβουνα τζαι ούζο. Μυρωδκιά της άγριας ρίγανης τζαι του θυμαρκού

Locomondo τζαι Skazi

Jazz τζαι Blues

Ούζα τζαι καφέ στα «καλά»

New με παλιούς φίλους

Βεράντα τζαι μοχίτο

Παττίχα τζαι χαλλούμι βραστό που το χαρτζί.

Κλέφτικο της τερατσιάς, βαζάνια ωμά σαλάτα που την αυλή της γιαγιάς μου με γλιστιρία τζαι πιπέρκα αψά.

Ταξίδι στα βόρεια, στο κύμα το τεράστιο τζαι μπύρες στην παραλία. Έρωτας της ημέρας, χαμόγελο της νύχτας

Ταξίδι στα νότια. Ούτι τζαι τρίχορδο μπουζούκι στο μπαλκόνι

Σακίδιο τζαι δρόμους ατέλιωτους.

Καλοτζαίρι

Πεθυμιά τζαι επιθυμία.

Εισπνοή της στιγμής τζαι της απεραντοσύνης

Εκπνοή της ανακούφησης τζαι της χαλαρώτητας

ΥΓ. Τελικά επεθύμισα σας ούλλους

τα καλά τα νέα

2010-05-20T07:03:00.000-07:00

'Επιασα τα αποτελέσματα των εξετάσεων σήμερα.

Η εβδομάδα που επέρασε ήταν που τες πιο καταθληπτικές, μαύρες, της ζωής μου. Άκουσα τα λόγια σας, ακολούθησα τες συμβουλές σας, εμοιράστηκα την αγωνία μου με φίλους, εξαλάφρωσα για λίο. Το βάρος έν ήταν τόσο πιον, έπιασα δύναμη, συμπαράσταση τζαι αγάπη.

Τζαι άμα σκέφτεσαι θετικά, το σύμπαν εν να το κάμεις όπως το θέλεις.

Τα αποτελέσματα ήταν όσο πιο καλά γίνεται υπό τες περιστάσεις. Έννεν κακοήθεια! Εννεν γαμώ το! Την εγχείρηση εν την γλιτώνω αλλά εν πειράζει. Αφού έννεν σιειρότερα, εν πειράζει. Μπορεί να είμουν το πιο χαρούμενο άτομο του κόσμου άμα άκουσε τες λέξεις "πρέπει να κάμουμε μόνο εγχείρηση"!

Αλλά επέρασε τζαι τούτο, η αγωνία, ο φόβος, το μαρτύριο του να καρτεράς το πόρισμα για τη ζωή. Έχασα πολλούς μήνες που τη ζωή μου για τούτο, αλλά εκέρδισα ζωή, φίλους τζαι αισιοδοξία.

Ευχαριστώ σας ούλλους που ήσαστν δίπλα μου, πιστεύκω εν μαζί που επιρεάσαμε τα πράματα προς το θετικό.

ΕΚΣΤΑΣΗ!! ΖΩΗ!!

(η εγχείρηση εν σε κανένα μήνα, εν ρουτίνα, ο πόνος πολλύς, αλλά όπως είμαι τωρά, με την ενέργεια που με περιβάλλει εν να ξεγελάσω τζαι τον πόνο)

Εφκήκα πας το κύμα της κρίσης τζαι εκατάφερα να μεν το αφήκω να με πνίξει. Εκέρδισα (προς το παρόν τουλάχιστο)

κλάμα

2010-05-12T03:52:00.000-07:00

Εκτές έγραψα ένα πόστ στο μπλόκ τζαι έσβησα το μετά που 10 λεπτά. Ήταν κάτι που έθελα να φκάλω που μέσα μου, είμουν νευριασμένος τζαι είπα πράματα που έν έπρεπε να πω.

Έγραψα, μεταξύ άλλων:

" Γιατί σε μένα, γιατί; Είμαι νέος ακόμα τζαι εν θέλω να φύω τόσο νωρίς.

Έμαθα πρόσφατα ότι έχω κάτι άσιημο μέσα μου που με τρώει σιγά σιγά, που μου ακκάνει τζαι καταπίνει τη σάρκα μου. Εκαταρκούμουν θεούς τζαι δαίμονες για τούτο.

Εν τούτος ο Θεός της καλοσύνης τζαι της αγάπης; Εν τούτος; Αρχίδια!! Τσιάκκαρε τα δεφτέρκα σου ρε τζαι πέ μου αν έκαμα ποττέ μου κάτι για να αξίζω τούτο που μου διάς. Πέ μου πόσος άδικος είσαι......Εν απαντάς, α! Τζαι αν εν όπως μου λαλούν, μια δοκιμασία για μένα, εν εσύ που δοκιμάζεις την καλοσύνη σου τζαι τη μεγαλοψυχία σου. Έχω φίλους τζαι πλάσματα που με χρειάζουνται, αν δεν με υπολογίζεις εμένα τουλάχιστο σκέφτου τους τζείνους"

Είπα πολλά πράματα, πολλά σιειρότερα που τούτα, πολλύ βρίσιμο στον Θεό - Θεούς. Εμετάνιωσα

Ήταν ένας παραλογισμός απόγνωσης τζαι αναζήτησης ελπίδας. Εκατάλαβα πόσο ευάλωτος είμαι.

Αλλά να πιάσουμε τα πράματα που την αρκή.

Ένιωθα πως κάτι εν επίεννε καλά πάνω μου. Όπως πάντα, έπαιξα λίο πελλό. Εν να περάσει.

Εν επέρναν όμως.

Επία στο γιατρό.

-Αιθέρα μου, πρέπει να κάμουμε κάποιες εξετάσεις να δούμε.

-Να τες κάμουμε.

-Μπορεί ναν το τάδε, μπορεί τζαι ναν κάτι σιειρότερο, πρέπει να σιγουρευτούμε.

- Καλά γιατρέ μου, κάμε ότι πρέπει.

Πάω για τες εξετάσεις. Καρτερώ. Τζείνη την ώρα εν επέρναν τίποτε που το νού μου. "¨Εννεν τίποτε ρε, μεν παρανοάς" ελάλουν του εαυτού μου. Εξάλλου εν είχα λόγο να πιστεύκω πως εν να ήταν κάτι σοβαρό.

Τηλέφωνο που το γιατρό:

- πρέπει να έρτεις που δαμέ να σου δώσω τα αποτελέσματα

-ε πέ μου τα που το τηλέφωνο

- εν γίνεται, πρέπει να έρτεις δαμέ.

Άρκεψα τζαι υποψιάζουμουν πως κάτι εν πάει καλά, καθόλου καλά. Αλλά αρνούμουν να του δώκω σημασία.

Πάω στο γιατρό, τζαι είδα τον να πέρνει το σοβαρό του το ύφος. Ποττέ έννεν έτσι, πάντα κάμνει του κόσμου τες πελλάρες.

-Ήρταν τα αποτελέσματα σου, τζαι έννεν τόσο καλά όσο ελπίζαμε. Εδείξαν ότι έσιεις ένα όγκο. Μεν φοηθείς τωρά που ακούεις τούτη τη λέξη, εν σημαίνει πως εν κακός, τούτος που λαλούμε malignant.

- Μα γίνεται; Αφού είμαι 25 χρονών!

- Τούτο μπορεί να συμβεί τζαι σε νέους, τζαι ως συνήθως μεταξύ των 20-30 χρονών. Αλλά λαλώ σου ξανά. Το πιο πιθανόν στην ηλικία σου είναι πως θα είναι benign. Αλλά πρέπει να πιάσουμε δείγμα τζαι να το εξετάσουμε.

- Καλάν, αλλά υπάρχει πιθανότητα ναν malignant έννεν;

- Εν θα σου πω ψέματα. Ναι, έσιει. Περίπου 30%.

- Καλά να κάμουμε την εξέταση. Αν είμαι μες το 30% τι εν να γίνει;

- Εν να πρέπει να γίνει η εγχείρηση τζαι ραδιοθεραπεία-χημειοθεραπεία.

- Τζαι εν να γίνω καλά;

-Εξαρτάται που πολλά πράματα, αλλά εν θέλω να το σκέφτεσαι τούτο τωρά. Ακόμα εν εκάμαμε την εξέταση τζαι εν θέλω να αγχώνεσαι για κάτι χωρίς λόγο.

Είπε μου πολλά ο γιατρός, πολλά. Άκουα τον , αλλά εκόλλησε μου το 30%. Ήρτε τζαι έδωκε μου την πας τα γόνατα τζαι έκοψε μου τα. Εγύρεψα το παραπάνο. Το ποσοστό επιβίωσης στα 5 χρόνια άμα εν malignant (δηλαδή μες το 30%) κειμένεται που 95% ως 30%.

εν είμαι καλός στα μαθηματικά, αλλά αν είμαι μες το 30%, εν πιθανόν πως σε 5 χρόνια εν θα είμαι δαμε.

Γιατί; Γιατί;

Εν θα μπώ στο τριπάκι τούτο πάλε.

Έκαμα την εξέταση. Επονούσα όσο ποττέ στη ζωή μου. Ετρέχαν τα δάκρυα μου που τον πόνο. Εκράταν με τζαι η νοσοκόμα τζαι επροσπαθούσα να τα πνίξω, να φανώ δυνατός. Εκόλλησε μου το 30%. "Εν με νοιάζει να πονώ" λαλώ της "φτάνει να είμαι δαμέ τζαι εν με νοιάζει".

Τωρά;

Τωρά έσιει 3 μέρες που καρτερώ αν θα ζιώ.

Εν τζοιμούμαι.

Έκαμα ένα κουκούλι γυρό μου, εν με αφήνω έξω, εν αφήνω άλλους μέσα.

Μιλούν μου οι γονιοί μου, οι φίλοι μου τζαι βάλλω την μάσκα μου, τραβώ τες βούτσιες μου με το ζόρι να χαμογελούν, πνίω το κλάμα μου με το έτσι θέλω. Τζαι τες νύχτες κλειδώνουμαι μες το δωμάτιο τζαι φκάλλω τα ούλλα μες το μαξιλάρι.

Εν θέλω να ξέρει κανένας τίποτε. Εν θέλω να τους βασανίζω. Εν να το περάσω μόνος μου.

Η μόνη μου διέξοδος εν τούτο το μπλοκ απλά για να τα φκάλω που μέσα μου, συγχςρέστε με που σας πρίζω, αλλά εν θέλω να τα πω κάπου αλλού.

Εν ξέρω αν έζησε ποττέ κανένας σας τούτη την αναμονή, να του πουν αν θα ζεί η αν θα πεθάνει. Τρώει με, καταλύα με. Εν είμαι ο εαυτός μου, Εν μπορώ. ¨Εχω νεύρα, έχω κλάμα τζαι μίσος, πόνο τζαι ζήλεια μπλεμένα μέσα μου τζαι γαμούν με.

θέλω συμβουλή που όποιο μπορει να βοηθήσει.......

ΘΕΛΩ ΝΑ ΟΥΛΛΑ ΟΠΩΣ ΠΡΙΝ

Helios: 14 Αυγούστου 2005 - "May day, May day. 'Εχουμε πρόσκρουση πολιτικού αεροσκάφους"

2010-04-28T07:13:00.000-07:00

Το βίντεο με τη συνομιλία του πιλότου του μαχητικού της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας που ήταν αυτόπτης μάρτυρας της πιο μεγάλης τραγωδίας της Κύπρου στα τελευταία 36 χρόνια.

Απίστευτο, πραγματικά απίστευτο.

Που τα πιο συγκλονιστικά βίντεο που είδα ποττέ μου. Ίσως επειδή οι μνήμες εν τόσο νωπές ακόμα.

'Εσιει πολλύ τζαιρό να με κάμει κάτι να συγκινηθώ τόσο πολλά, να μεν μπορούν να σταματήσουν τα μάθκια μου να τρέχουν. Το 7.38 του βίντεο έρκεται τζαι διά σου την μες τα μούτρα, κόφκουνται τα πόδκια που που τα γόνατα, νομίζεις πως έγινες 100 κιλά πιο βαρετός τζαι ο εγκέφαλος σου ξεχάνει να πει στους πνεύμονες να πάρουν ανάσα.

R.I.P

ήλιος

2010-04-20T06:54:00.000-07:00

Εφκήκα για περίπατο στον ήλιο, επέρασα που το πάρκο δαμέ στην γειτονιά το καταπράσινο με τα κοπελλούθκια να παίζουν τζαι τους γέρους να λιάζουνται στο παγκάκι. Απορρόφησα το φώς τζαι την ηρεμία.

'Αφηκα τον εαυτό μου να γίνει διάφανος, να περπατά χωρίς σκοπό τζαι προορισμό, απλά να γυρίζει στα στενά της πόλης, να με διαπερνά η σιωπή της απόλαυσης, να πνάζω. Εν δύσκολο μες τούτη την πόλη να πνάσει ο κόσμος, ούλλοι βουρούν, ούλλοι έχουν ένα ρολόι μες το φτί τους τζαι που το πρωί κουρτίζουν το να τους κάμνει να βιάζουνται.

Πνάστε τζαι λίο, δείτε πέρα που το όριο που σας βάλει ο εαυτός σας. Φκάρτε την παταρία που το ρολόι, αφήστε το τζαι τζείνο να πνάσει για λίο.

Εν ωραία η πόλη μου, αρέσκει μου, έγινε το σπίτι μου, το κανονικό πλέον. Η γειτονιά μου η ίδια για χρόνια, έμαθα τον κόσμο, νιώθω μέρος της τζαι τζείνη εν μέρος μου εμένα. Κάθε γωνιά της έσιει κάτι να σου κινήσει την περιέργεια, να σε κάμει να χαμογελάσεις, να σε κάμει να διερωτηθείς τζαι να σκεφτείς. Τζαι άμα έσιει ήλιο εν ακόμα πιο ωραία.

Εν άνοιξη επιτέλους. 8 μήνες καρτερούμεν την τζαι τελικά έκαμε μας τη χάρη. Εν εκπληκτικό το πόσο ο κόσμος πεθυμά τον ήλιο, ειδικά τούτοι οι βόριοι που τον θωρούν αραιά. Εμείς που εμεγαλώσαμε μες το φως του εν αντέχουμε χωρίς να μας λούνει.

Ό,τι να ΄ναι γράφω σήμερα αλλά εν πειράζει.

Κάθουμαι στο μπαλκόνι με το φραπε μου. Έχω δκιάβασμα πολλύ να κάμω, αλλά εν γαμιέται..... Με έτσι ήλιο γίνουμαι τεμπέλης τζαι βαρκούμαι να ανοίξω τον εγκέφαλο μου να του βάλω τζιάλλα μέσα. Εξάλλου εν συγκεντρώνουμαι.

Επεθύμησα καλαμαράκι. Να είμαι με το μαγιώ τζαι τους άμμους τζαι να τρώω το καλαμαράκι το φρέσκο με την μπύρα την τσακρί. Επεθύμησα το λουβί το φρέσκο. Που να το έβρω δακάτω. Αλλά καλαμαράκι έσιει τζαι θα πάω στο ψαρά να πιάσω.

Τρέχουν τα σάλια μου.

"Λισσιάρα ρε Αιθέρα. Εν φαί το γιό μου, μεν κάμνεις σαν την 'εγκυο!! "

Ένταλως να το κάμω;

Α λα πλάντσια;

Γεμιστό;

Με τζίτζερ τζαι τσίλλι;

Τηανιτό με λεμόνι;

Εσκέφτηκα! Με τσίλλι τζαι αϊόλι. Έκλεισε!

Ππι Εςς: ο περίπατος μου σήμερα έκαμε με να θυμηθώ τούτο το τραγούδι. Έσιει χρόνια να το ακούσω. Αλόπως που τον τζαιρό που το ετραγούδαν ο Τεύκρος στο Εναλλάξ. Πάν 10 χρόνια δηλαδή.......

απόπειρα τραγουδιού

2010-03-22T06:52:00.000-07:00

Στην άμμο που χαίδευαν τα κύματα

Τα δικά σου τα βήματα

Σβήνανε, στη σκιά και αφήνανε

Ουρανό

Στο σώμα τ’ ανεξύτιλα τα σήματα

Το κορμιού τα μηνήματα

Καράβι, κάλεσμα στο σκοτάδι

Βουβό.

(refrain σ' ένα δικό μου τραγούδι)

( )

2010-03-13T07:50:00.000-08:00

Περνώ ωραία τούτο τον τζαιρό. Αφέθηκα να με πάρει η θάλασσα. Έβαλα καινούργια άτομα στη ζωή μου, μάλλον εμπήκαν μόνα τους...(όπως εφάνηκε που προηγούμενα ποστ).

Σιαίρουμαι τη στιγμή, το τωρά, το Εγώ.

Άφηκα πολλά πίσω μου, πράματα που εν θέλω να θυμούμαι, που έθελα να πιάσω μια τσάππα να τα ξεριζώσω που μέσα μου μια τζαι καλή. Νομίζω καταφέρνω το.

Εν άλλαξα σαν άνθρωπος, αλλά ο τρόπος σκέψης μου έμαθε να με τραβά μπροστά, προς τη βελτίωση. Η ψυσιή καταλάβει, το σώμα σκέφτεται τζαι για παράξενο λόγο τον τελευταίο τζαιρό σαν να τζαι βρίσκουν τα. Εν τζαι βάλλω τα να συζητούν, να παλεύκουν, να υποχωρεί το ένα. Απλά βρίσκουν τα χωρίς καμιά προσπάθεια.

Έτσι άρκεψα τζαι πνάζω τζαι γω. Εν με καταλυά τόσο πολλά τούτη η πάλη πιον.

Έστρεψα αλλού την προσοχή μου, σε πράματα που κάμνω τούτο τον τζαιρό, που με κάμνουν να ψάχνω, να μαθαίνω, να καταλαβαίνω.

Αρέσκει μου.

Γεννά μου έμνευση, ενέργεια τζαι δημιουργία. Φκάλλω τα στη μουσική, στον καμβά, στο τοίχο, στο χαρτί, όπου φτάσω. (Αν δεν αντραπώ εν να βάλω κανένα κομμάτι να το δείτε τζαι σεις)

Μπορεί να παίζει τζαι η Χ. ρόλο. Εν ηξέρω. Εν να δείξει. Εν με απασχολεί όμως.

Παρένθεση 1: Εν τέλια πελλό τούτο το πλάσμα που εμπήκε στη ζωή μου που το παράθυρο

Παρένθεση 2:

Έρχομαι από μακρυά, το κύμα να ρωτήσω

εκεί που φτάνει η ματιά εκεί θε να βρεθώ.

Όπου φτάνεις θάλασσα, αέρα πήγαινε με

μοιάζει η ζωή μου θάλασσα μην την κρατάς εδώ

Λιμάνια είν΄η σκέψη μου, κύμα που με πάει

εκεί που φτάνει η ματιά εκεί θε να βρεθώ.

Παρένθεση 3: Η world-electro (mediterranean με urban electronica) που ακούω τούτες τες μέρες εν αλλού

invitation to the blues (2)

2010-03-06T07:59:00.000-08:00

'Εκαμε μας ήλιο εχτές πάλε, τζαι αλόπως όποτε κάμνει ήλιο αλλάσει η διάθεση μου, γίνουμαι πιο κοινωνικός, πιο χαρούμενος, πιο ανέμελος.

Επήα για καφέ στο γνωστό τόπο, αποφασισμένος να την μιλήσω, τζαι ό,τι γίνει. Έτσι εσκέφτουμουν. Εν είχα τζαι κάτι να χάσω, εξάλλου έδειχνε μου με τον τρόπο της ό,τι σαν να επερίμενε κάτι που μένα, μια κουβέντα. 'Επιασα το συνηθισμένο μου, άναψα το τσιγάρο μου, έκατσα τζαι απολάμβανα το ηλιούι. Τζαι τζιαμέ που είπα μέσα μου "εν πάει άλλο, να πάεις να της μιλήσεις", ήρτε τζαι έκατσε μαζί μου να κάμουμε τσιγάρο!

-Γίνεται να κάτσω δαμέ; Είμαι η Χ......

- Ναί!! (νομίζω πως έδειξα λίο υπερβολικό ενθουσιασμό, αλλά εν γαμιέται....) . Είμαι ο Αιθέρας.

-'Ερκεσαι συχνά δαμέ. Εν τόσο καλός ο καφές μας;

- Εμ...η αλήθκεια ένει πως ο καφές έννεν τζαι τέλιος, αλλά αρέσκει μου ο τόπος. Ειδικά άμα έσιει ήλιο.

-Τζαι γώ πεθυμώ τον ήλιο.

-Εν είσαι που δαμέ έννεν;

- Φένεται τόσο πολλά, α;

- Ε τσας.

-Μάντεψε που πόθεν.

- Πορτογαλλία

- ....

- Ισπανία;

- Ναι.

- Εσύ;

- Κύπρο.

- Τζαι τι κάμνεις δαμέ;

- Ποτζείνο τζαι ποτούτο τζαι ξέρω γω που το άλλο.

Τζαι εκάτσαμε όσπου να τελιώσει το τσιγάρο της, εμιλούσαμε για κουτουρού πράματα, που τζείνο που σπουδάζω, σε τζείνο που θέλει να κάμει τζείνη, ως που απλά εγελούσαμε σχολιάζοντας την πιο πασιά γεναίκα που είδα στη ζωή μου με τον πιο άσιημο σιύλλο.

-Πρέπει να πάω, έχω δουλειά. Εχάρηκα που σε εγνώρισα.

-Τζαι γω εσένα.

-Κόπιασε που ποδά την Δευτέρα, αν έσιει ήλιο θα σου τζεράσω καφέ αν βάλλεις το τσιγάρο.

- Βάλλω το, αν βελτιώσετε λίο τους καφέδες σας.

Άρεσε μου, τζαι τζείνη τζαι η όλη φάση. Πολλά cool άτομο η Χ.

Αν δεν έρκετουν τζείνη θα άνοια εγώ κουβέντα; Εν ηξέρω. Μπορεί. Εν να θελα να μπορώ να πω με σιγουριά "ναι", αλλά εν μπορώ. Υπομονή Αιθέρα, τζαι βελτιώνεσαι.

Άτε κάμε μας χάρη τζαι κάμε ήλιο τη Δευτέρα, τζαι κάμε τζαι την πούγκα μου να έσιει καμιά λίρα να μπορώ να γοράσω τσιγάρα.

invitation to the blues

2010-03-02T13:40:00.000-08:00

Έσιει πολλύ τζαιρό να γράψω κάτι, επαραμέλησα τζαι το ευλοημένο το μπλοκ. Η αλήθκεια ένει πως το τελευταίο τζαιρό εβούρουν ποτζεί τζαι ποδά, είχα δουλιές πολλές να κανονίσω. Τζαι τωρά κάθουμαι τζαι δικαιολογούμαι του εαυτού μου...

Έκαμεν μας ήλιο σήμερα. Επιτέλους! Εξήμαθα το άγγιγμα των ακτίνων, τζείνης της γλυτζιάς ζεστασιάς που σε χαιδεύκει...Έφκηκα περίπατο ύστερα που το μάθημα - συζήτηση - τσακωμό με τον καθηγητή. Μα εν πράματα που ελάλεν σιόρ; Εμιλούσαμε τζαι εφιλοσοφούσαμε 3 ώρες με το ρολόι για το τί εν η φτώχεια. Ποτζεί ποδά εσυμφωνήσαμε κάπως. Άλλη ώρα εν να γράψω για τούτο.

Έπιασα τον καφέ μου τζαι έκατσα στο τραπεζάκι έξω. Ήρτε η σερβιτόρα να μου καθαρίσει λίο, είπα της εν πως είμαι εντάξει, αλλά επέμενε να καθαρίσει τες ξημαρισιές των προηγούμενων που εσπάσαν που τη ζάχαρη, 10 σακκουλούθκια τζαι 2 όφκερα ποτήρκα! Εν τζ εν' ανάγκη να πάθετε διαβήτη σήμερα! Εχαμογέλασεν μου μόλις εγύρισα τζαι είδα την. Ένα πολλά γλυκό χαμόγελο, ποτζείνο που καταλάβεις πως εν αληθινό. Είδα την στα μάθκια, τα ολοπράσινα, τα διαπεραστικά, τα καλοσυνάτα. Εχαμογέλασα τζαι γω, αντράπηκε αλόπως τζαι έκαμνε πως βιάζεται. Η αλήθκεια, αντράπηκα τζαι γω λίο. Ο κόσμος δαμέσα αποφεύγει το eye contact, αλόπως εξήμαθα τζαι γω. Ήρτε τζαι έφερε μου τασάκι, το ίδιο σκηνικό, να μου χαμογελά τζαι γω όπως τον παλαβό να μεν ανοίω το στώμα μου να πω μια κουβέντα. Σηκώνουμαι να φύω, τζαι όπως φεύκω γυρίζω αλλό μια φορά να τη δώ που το τζιάμι. Είδε με τζαι τζείνη, τζαι πάλε έσκασε με το χαμόγελο. Εσκέφτηκα να πάω μέσα, αλλά όπως πάντα επούττεψα.

Άτε, αφού εν το έχουμε το αυθόρμητο σε έτσι καταστάσεις. Έννεν πως έιμαι τζαι βλάκας, ξέρω τι να πω, πώς να το πώ, λαλούν μου πως εμφανισιακά καλά τα πάω , έχω τζαι χιούμορ (εν τζαι χουμίζουμαι τωρά, ούτε αυτοπροξενεύκουμαι : ) ) . Εν το θέμα της πρώτης κουβέντας, εν όπως τον τοίχο. Άμα τον ρίψω τζαι ύστερα είμαι μια χαρά.

Όπως το εσκέφτουμουν τούτο σαν την εθώρουν που το τζιάμι, εξεκίνησα να περπατώ να φύω. Τζαι άμα θωρείς αλλού τζαι πάεις αλλού, εν να δώκεις σίουρα πας τον παρέα που κρατά τον καφέ του τον γεμάτο τζαι εν να τα λουθείς. Τζαι εν να σκεφτείς πως εν πειράζει, γιατί εν πάτημα να πάεις μέσα να ζητήσεις χαρτομάντηλο που την σερβιτόρα. Τζαι τζείνη να σε θωρεί τζαι να γελά που τα ελούθηκες, τζαι να πιέννεις μέσα να σε θωρεί ο άλλος ο σερβιτόρος ο γκέι, πως είσαι γρισμένος τζαι να σου διά τζείνος χαρτί, τζαι να σε σκουπίζει θέμα τον καφέ που πάνω σου!

Τζαι να φεύκεις που το καφέ τζαι να έρκεσαι σπίτι, να βάλεις ένα τραγούδι του κουτουρού να παίζει, να φκέννεις στο μπαλκονούι, τζαι ακόμα τζαι η μουσική να σε τζυνιά! Έπαιζε το "invitation to the blues" του Tom Waits, για στα ελληνικά "χάλια" του Φοίβου Δελήβοριά.

Τι να κάμω; Πέρκει φκάλει ηλιούι πάλε αύριο, τζαι θα της μιλήσω, εν θα αντραπώ (αλλά αφού ξέρω πως το τέλος εν θα το κάμω......)

ςοιργά

2010-02-08T14:14:00.000-08:00

Σταματά με η σιωπή.

Φουσκώνουν οι φλέβες στο λαιμό μου,

Ο παλμός μου, μου κτυπά κατευθείαν στα μάτια.

Κάθε κτύπος αντανακλά με.

Είμαι καθρέφτης;

Το δέρμα μου εβάφτηκε με γυαλλί τζαι ασήμι – Αντανακλά τα πάντα

Αφήνει τα έξω έξω τζαι τα μέσα μέσα.

Απροσπέλαστος τοίχος.

Φώναξε,

Προκαλώ σε

ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ!

Φώναξε όσπου να αρκέψεις να κλαίς,

Όσπου να συγκινηθώ να γυρίσω το βλέμμα μου πάνω σου,

Όσπου να παραμορφωθεί η φάτσα σου, να την δεις στο καθρέφτη τζαι να τρέμεις,

Να απογοητευτείς

Να σε τρυπά το είδωλο σου το μαυρόασπρο,

Ο τερατόμορφος κλόουν που φκέννει μόνο στο κρύο να σε υποδεχτεί,

Μόνο για να σου τρίψει με λίμα τη ψυσιή,

Να σου την κάμει στρογγυλή, λεία, καθωσπρέπει,

Όσπου να μεν τη θέλεις πλέον.

Εν σε θέλω,

Κουτούλλα πάνω στον καθρέφτη μου όσο θέλεις.

Εν γυρίζω να σε δώ, απαξιώ

Είμαι αδιάφορος πλέον.

Είμαι εφιάλτης, ο κουρσάρος των ονείρων σου,

Είμαι ο χρόνος που κολλά απλά για να σε αφήκει παραπάνω μες τη μαυρίλλα

Είμαι η κάθε αρρώστεια που σε σκοτώνει κάθε μέρα παραπάνω,

Ο βρυκόλακας των ψυχών που διψά για πόνο τζαι κλάμα,

Η φωτιά που κρούζει την τελευταία σου ανάσα,

Το δηλητήριο των αγγέλων,

Κατάρα, μίσος, ψύχρα, στάχτη

Έγινα ΕΣΥ.

πνάσε

2010-01-26T14:08:00.000-08:00

πριν να πατήσεις το play, γύρε πίσω πας τον καναπέ, γιά πας τα μαξιλαρούθκια χαμέ.

Φκάλε ούλλες τες σκέψεις που σε βασανιούν που μέσα σου,

πάρε μια βαθκιά αναπνοή,

εκπνοή, (κράτα το ως τζιαμέ)

νιώσε τους κτύπους της καρκιάς σου να λλιανίσκουν

νιώσε το γαίμα σου να τζυλά σε ούλλο σου το σώμα

νιώσε την αύρα σου να σε περιβάλλει.

χαλάρωσε.

πάτα το play

κλείσε τα μάθκια

ΠΝΑΣΕ

χμμ

2010-01-18T08:55:00.000-08:00

μην μου γαργαλάς το νου,

γιατί το γέλιο τζαι το κλάμα

χωρίζονται με άπειρη λεπτότητα

(τζαι το κλάμα του νου εν το αντέχω)

Asabikeshiinh

2010-01-07T06:34:00.000-08:00

(Πρόλογος:

Οι ινδιάνοι Ojibwa ήταν οι πρώτοι που εκάμναν ονειροπαγίδες. Ονομάζαν τες asabikeshiinh. Εκατασκευάζαν τες με τένοντες ζώων τζαι ξύλο ιτιάς τζαι εκρεμάζαν τες πάνω που τα μωρά τους που ετζοιμούνταν για να τα προστατεύκουν που τους εφιάλτες. Τα υλικά τούτα εν αντέχουν για πάντα. Ξερανίσκουν τζαι καταστρέφουνται με τον τζαιρό, όσπου να ενηλικιωθεί το μωρό.

Μόνο τα καλά όνειρα περνούν που μέσα. Τα άλλα παγιδεύκουνται στον ιστό τζαι καταστρέφονται με το φως της μέρας.)

Έπιασα τον εαυτό μου πολλές φορές να την βλέπω να κρέμμεται που το ταβάνι πάνω που το κρεβάτι μου. Εχάθηκα πολλές φορές μες τες σκέψεις μου, μες το δίχτυ της τζαι τα φτερά της.

Νιώθω την να κινείται στο χώρο, να αιωρείται μες το κενό του δωματίου άμα νιώθω χάλια. Τζαι τα φτερά της να με χαιδεύκουν τζαι να με τρυπούν με τον πιο απαλό τρόπο.

Θέλω να πάω τζαι να βάλω τη φάτσα μου μέσα, να νιώσω της χορδές, τα φτερά τζαι τες χάντρες. Θέλω να απορροφήσω ούλλους τους εφιάλτες που φυλάει μέσα της. Εν τράπεζα εμπειριών τζαι φόβου.

Εν προστάτης τζαι φόβητρο μαζί.

Καταλάβει με ώρες ώρες. Είδε μέσα μου, στες πιο σκοτεινές τζαι φωτινές γωνιές του νού μου, που γίνουνται πραγματικότητα άμα με πέρνει περιπάτους ο Μορφέας. Ξέρει με. Κρατά κομμάτια που το απόκρυφο «εγώ» μου που ούτε εγώ εν τα κατανοώ.

Τζείνη ξέρει όμως. Νιώθει τζαι δκιαλέει τι πρέπει να φτάσει μες τα όνειρα μου, τι πρέπει να δω.

Έσιε φορές που τη φοούμαι. Άλλες πάλε έχω τη για σύμμαχο.

Παράδοξη σχέση.

νβ

2010-01-05T03:21:00.000-08:00

-Ρε!; ......ΡΕ !!!!! Ξύπνα.....άτε ! Έσιει κόσμο που σε καρτερά.
-Εν δαμέ; Πε μου πως εν δαμέ, πως εν έφυε ακόμα.
-Ναι ρε, εν δαμέ.
-Πε της να καρτερά δκυό λεπτά. Θέλω να της μιλήσω.
-Ρε μεν κολλάς είπα σου. Ξεκόλλα! Μεν τρώεις τα μούτρα σου μόνος σου.
-(ούτε που έδωκα σημασία ).Κάμε καφέ τζαι τσιάρο τζαι έρκουμαι.
-Ρε μα είσαι πίττα ακόμα; Ακούεις με;
-Ακούω σε ρε. Αλλά να χαρείς μεν φωνάζεις.

Σηκώνουμαι. Χάλια. Αμηχανία. Άχγος. Πονοτζέφαλος που σαντανώνει τες αισθήσεις.
Αφού μια ζωή μαλακίες κάμνω τζαι μετά πρέπει να το περνώ τούτο ούλλο. Αλλά αξίζει μου έτσι όπως έγινα.

Παρακμή λαλώ σου.

Αλόπως έχασα με. Άφηκα με κανένα τόπο, σε κανένα σοκάκι που εν θυμούμαι που βρίσκεται. Εν γίνεται να εκατάντησα έτσι.

Άτε. Γυρέφκω με ύστερα όμως. Τωρά;

Τωρά πρέπει να εμφανιστείς μπροστά της, να ανταλλάξεις τη μαθκιά που σκοτώνει, να δείς το βλέμμα της τζαι να σε κάμει να νιώθεις σκατά. Να θέλεις να σηκώσεις τα ξύλα του πατώματος τζαι να χωστείς πουκάτω. Τζαι να τα καρφώσεις να μεν μπορεί να σε τραβήσει που τα μαλλιά έξω.

Αλλά τζαι τζείνη, πόση απαξίωση πιον! Ξανασκέφτουμαι το τούτο. Εν τζαι φταίει...

Να της μιλώ τζαι να κτυπούν τα δάκρυα μου πάνω στο άσπρο των μαθκιών μου, όπως την βροχή πάνω στο τζιάμι. Τζαι γω να τα θάφκω, να μεν τα αφήνω να φανούν. Να τους βάλλω χώμα που πάνω, να τα χώσω, αλλά το μόνο που καταφέρνω εν να τα κάμνω λάσπη.

Κενό. Ψύχρα. Μαύρο.

Ως τζαι το τραγούδι που παίζει φακκά μου πουπάνω.

«Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια
Θα τα διαλύσουν θα τα κάνουν όλα σκόνη
Θα έρχεται εκείνο το κορίτσι να ξαπλώνει
Πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα

Ότι θα έρθω από μακριά κι εγώ σε λίγο
Ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα
Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα
Θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω»

Τουλάχιστο τα ψέματα εν αληθινά. Γιατί το Να Φεύκω έκαμα το συνήθεια τελευταία.

έλα

2009-12-16T14:51:00.000-08:00

Νιώθω ότι βλέπω συνέχεια τα κύματα, παρατηρώ τα που το παράθυρο μου, που το θαμπό τζάμι του τρένου όπως φεύγω. Γέρνω το κεφάλι μου πάνω στο γυαλλί το παγωμένο, νιώθω το να με βρέχει, εν θέλω να το ταράξω. Εν γίνεται ναν ούλλα γκρίζα....ο άσφαλτος, ο ουρανός, η θάλασσα, οι στέγες των σπιτιών, οι γυμνοί κορμοί των δέντρων....
Νιώθω ότι μες τα δάκρυα μου έχω σκουριά τζαι αλμύρα που εκουβαλούσα χρόνια μαζί μου όπου τζαι να είμουν. Θέλω να τα κάμω ούλλα σκόνη, να τους βάλω νερό τζαι να τα πλάσω ξανά όπως τα θέλω, όπως έμαθα, όπως πρέπει. Εν γίνεται...
Πνίγει με, εν το θέλω, αντιστέκουμαι αλλά πάλε καταφέρνει τα. Πιάνει μου τον αέρα μου, σταματά το αίμα μου μέσα μου, κολλά τη σκέψη μου στο παγωμένο γυαλί μες τα κάντζελλα των μαθκιών μου τζαι εν την αφήνει να την δώ.
Έλα τζαι άλλαξε μου το γκρίζο. Εν το αντέχω......Θέλω να θολώσω με την αναπνοή μου το γυαλί τζαι να έρτεις να μου ζωγραφήσεις ένα χαμόγελο πάνω.

Στους αρφούες μου

2009-12-15T05:21:00.000-08:00

Έσιει τζαιρό που θέλω να πιάσω τους παρέες μου στη Κύπρο κανένα τηλέφωνο, τζαι πάντα κάτι τυχαίνει, κάτι θα κάμνω, κάπου θα ποσκολιούμαι...
Τα νέα τους μαθαίνω τα συχνά, έννεν για τζείνο που θέλω να τους μιλήσω. Ποττέ εν είμασταν οι παρέα που εμιλούσαμε κάθε μέρα, ούτε κάθε εφτομάδα άμα είμασταν ο ένας ποτζεί τζαι ο άλλος ποδά. Είμασταν τζείνοι που αν τζαι εν μιλούμε συχνά, άμα μιλίσουμε εν σαν να είμαστε ούλλη μέρα μαζί, σαν να μεν έλειπαμε 6 μήνες. Τζείνοι που εν θωρούν τα μικρά, που θωρούν τη μεγαλύτερη εικόνα της φιλίας, το «ρε φίλε ξέρω το ότι εν μιλούμε συχνά, αλλά επεράσαμε τόσα μαζί που άμα με χρειαστείς ξέρεις ότι είμαι δαμέ τζαι εν να τα κάμω ούλλα για σένα» .
Εχω μια επικοικωνία με τους φίλους μου που ενώ έννεν λεκτική τες παραπάνω φορές, καταλαβαινούμαστε, νιώθουμε ο ένας τον άλλο. Εκτιμώ τα ούλλα όσα εκάμαν για μένα, σκέφτουμαι τα, ευχαριστώ τους.
Θέλω να τους πιάσω έναν έναν τζαι να τους πω «ρε φίλε, ρε αρφέ μου, αγαπώ σε» τζαι που εν να τους δώ να τους αγκαλιάσω, να τους φατσίσω πάνω στη πλάτη τζαι να ξέρω πως τζαι τζείνοι νιώθουν τα ίδια.
Τζαι με τους φίλους που έννεν μακριά, που εν μες το σπίτι μου ούλλη μέρα θέλω να κάμω το ίδιο.
Κοπέλια ευχαριστώ σας, αγαπώ σας, εβοηθήσετε με σε δύσκολες στιγμές που μόνο λίοι ξέρουν, εκάμετε τον πόνο μου πιο μικρό, επιάσετε τον που πάνω μου την ώρα που τον εκουβάλουν, την ώρα που το σώμα μου εστράφηκε εναντίον μου, την ώρα που εν έξερα αν θα είμαι δαμέ η που την άλλη πλευρά του ττελιού. Τζαι εκάμετε το που την καρκιά σας, χωρίς σκέψη, χωρίς δυσταγμό κανένα.
Αγαπώ σας. ‘Εσιετε πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου μαζί σας, γιατί αν δεν είσασταν τζιαμέ, εν θα είχα καν εαυτό να τον μοιράζω.

Ξέρω το ότι σκέφτεστε πως σηκώνει ποτό η κουβέντα, τζαι ναι ρε γάροι, εν να τζεράσω για τούτο : )

Την τελευταία εβδομάδα (των Ε)

2009-12-08T04:43:00.000-08:00

Έφαα ότι σκατά ήβρα μπροστά μου
Έκαμα αλκοόλ, πολλύ αλκοόλ, τζαι μετά ήπια τζιάλλο
Έκαμα ένα εκατομύριο τσιάρα

Είπα ψέματα
Εκοροϊδεψα με
Έκλεισα τα βιβλία μου στο συρτάρι

Εφκήκα έξω
Εγνώρισα άτομα,
Ενδιαφέρον και μη
Έθελα να τους μιλίσω, να τα μάθω, να τα καταλάβω
Επροσπάθησα

Ερωτεύτηκα, τζαι εν με ερωτευτήκαν
Έδωσα τα πιο γλυκά φιλιά , τζείνα που τα εννοείς, που εν θέλεις να σταματήσουν, που θυσιάζεις την αναπνοή σου για κρατήσουν ακόμα 1 δευτερόλεπτο
Ένιωσα τη στιγμή
Ένιωσα την αμηχανία του χρόνου μεταξύ του «θέλω να σε φιλήσω» τζαι του «φιλώ σε»
Εκατάλαβα
Εβίωσα
Εταξίδεψα με το σώμα σου
Εχάθηκα, σε γειτόνιές του νου που εν εξαναπήα
Επόνεσα
Επλήγωσα
Έφυα
Εθώρεν με ο κόσμος με ένα απαξιωτικό ύφος της λύπησης τζαι της ζήλιας
Εσυλλογίστηκα
Έφερα σε στο νου μου ατέλιωτες φορές
Εφοήθηκα
Εγκατέλειψα
Επροσπέρασα
ΕΜΑΘΑ

Έδεσες τη σκέψη μου πάνω σου τζαι τραβάς την όποτε θέλεις
Εβασανίστηκα
Έπιασα Δύναμη όμως

Εξεπέρασα το;
Εν έχω ιδέα, νομίζω πως όϊ, γιατί
Εκόλλησε η εικόνα σου μέσα μου τζαι εν φεύκει όσο τζαι να την σπρώχνω
Εκαρφώθηκε με βελόνες που δεν σπάζουν
Εκουράστηκα
Έρευσα
Έγινα ένα με τη μουσική, το χώρο τζαι το συναίσθημα

Ελευθερώθηκα
Εμεγάλωσα

S.L.L

2009-12-06T10:24:00.000-08:00

Στην S. που ίσως να μην ξαναδώ
Στην S. που εν μπορώ να βγάλω που το νου μου
Που μου κυριεύει τα όνειρα μου
Που την θέλω κοντά μου
Που θα είναι πάντα μακριά μου

Που μου είπε πως " falling in love is a very bad drug we should avoid"
Που διά τροφή για την πάλη που κάμνει ο νους μου με τη ψυσιή μου
Που απαντά κάθε μου συναίσθημα με ένα σκέτο χαμόγελο.

Στην S. που μάλλον σίγουρα δεν θα ξαναδώ

(Εν πολλά σημαντικό το πως τελιώνει το τραγούδι, όι το βίντεο)

Ξημερωματα

2009-12-06T10:00:00.001-08:00

Δυό τραγουδάκια που ακούσαμε μαζί, ξημερώματα Κυριακής, όταν με κοίταζες στα μάτια με το πιο διαπεραστικό σου βλέμμα. Που με τρυπούσε, που με έκανε να θέλω να δανειστώ το χρώμα των ματιών σου και να βάψω μ' αυτό το φως. Που σ΄έκανε να βλέπεις ποιος πραγματικά είμαι, και σε τρυπούσε στην καρδία που αντίκρυσες την αλήθεια.

Τι ειρωνία όμως, που θυμίζουν κυριακάτικο απόγευμα;

Boy you got nerve to come along
You'll never learn I'm not your girl, not quite
Now please don't stand in my way

The bridge is broken

Boy you nerve, I can observe :
Your worn out shoes
Go fetch the cobbler
It's all your fault
Go fetch the cobbler!
To fix the bruise

The bridge is broken

What's in your hand ? Don't tempt me in
What's in your head ? What's your new plan ?
Don't make me beg you, no!
The stiches open.

(από τα καλύτερα βίντεο για τραγούδι)

Why would I carry such a weight on my shoulders
Why do I always help you carry your boulders
And wonder why I carry such a weight on my shoulders
And why would I a t t ts such a load

But someday you'll see
Next time I'll try it another way

Why would you try to make me friends with them soldiers
When you know that I've never been familiar with orders
When you know that my heart is in a *pretty* disorder
And you should know that in my heart you fill every corner

And someday you'll see that all I want is to please
Oh, next time I'll try it another way
How long will I sit and wait like a soldier-her

How many summers will it take
How many summers will I wait
How many shoulders will I break

Why would I carry such a weight on my shoulders
Why am I always by your side when you're down
And why did I help you build a beautiful house
And why did I break my back for you in the cold

Find More lyrics at www.sweetslyrics.com
And someday you'll see
Next time I'll try it another way

Why would I have to quit if time makes me older
Why do they wonder why I never get bored?
And wow could I tell them that I'll never let go
But hey you're my man and they just don't understand

Someday you'll see that all I want is to please hold
Next time I'll try it another way

How will I sit and wait like a soldier-her

Why would I carry such a weight on my shoulders
Why do I always help you carry your boulder?
You wonder why I carry such a weight on my shoulder
And why would I a t t ts such a load

Someday you'll see that all I want is to please hold
Next time I'll try it another way

How long will I sit and wait like a soldier
How many summers will it take
How many summers will I wait

Ξέρεις τι θέλω;

2009-12-02T04:44:00.000-08:00

Θέλω να ζήσω το προχθές ξανά.

Να πετά ο χρόνος, τα πάντα να τρέχουν, ο κοσμος , τα συναισθήματα. Να βλέπω τα πάντα γύρω μου μαυρόασπρα, να παρακαλώ που μέσα μου να σταματήσουν για λίγο. Ο ήχος να μου τρυπά το σώμα μου, να πιάνει την καρδιά μου και να της επιβάλλει πότε θα κτυπήσει.

Να νιώθω πως κάθε αναπνοή μου δεν είναι αρκετή, να νιώθω την ατμόσφαιρα να με πιέζει στο στήθος, να μου συντρίβει τον εγκέφαλο, να θέλω να φωνάξω.

Να εστιάζω μόνο στο τωρά, τα μάτια μου να μεν μπορούν να κατανοήσουν πέρα που δυο μέτρα, να με τυφλώνουν τα φώτα, να χάνω frames.

Να πιάνω τον εαυτό μου να νομίζει πως εν πάνω σε μια τραμπάλα που κρέμεται που το ταβάνι, να χωρίζεται στα δυό το σώμα μου τζαι να είναι τζαι στες 2 θέσεις ταυτόχρονα.

Να έρχεσαι κόντα μου τζαι να με σπρώχνει ο εαυτός μου να σε φιλήσω, να το βλέπω τζαι στα δικα σου τα μάτια.

Τζαι αμέσως να γίνεται ο περίγυρος μας θολός, χλωμός, να είναι απλά φιγούρες που γυρίζουν κάτω που τες γραμμές του τρένου μέσα στο τούνελ. Να μεν ξέρω ποιά είσαι, να μεν ξέρω ποιός είμαι εγώ. Αλλά να μεν με νοιάζει......να ζω το τωρά, σε ούλλο του το μεγαλείο, να σταματά ο χρόνος, να σε απορροφώ, να μπαίνουμε σε μια κρυστάλλινη σφαίρα τζαι να παγιδεύουμε την στιγμή, να μεν μπορώ να σκεφτώ, να μεν θέλα να σκεφτώ, να μεν μπορώ να επιβάλω του εαυτού μου κάτι για πρώτη φορά, να με αφήνω πραγματικά ελεύθερο.

Τζαι πλέον ο δευτερολεπτοδείχτης να τρεμοπαίζει συνέχεια στο 1, κολλημένος, βαρετός.